Castilnovo

Dit kasteel werd in juni 1993 tot Monument van Cultureel Belang verklaard. Het ligt in het graafschap Castilnovo, in de depressie van de vallei van de San Juan-rivier tussen Villafranca en Valdesaz, en werd oorspronkelijk gebouwd als een wachttoren, gelegen op een strategische plek om de aanwezigheid van vijanden op te sporen.

Het is een gotisch-mudéjarkasteel met Toledo-typologie en is het werk van Arabische bouwers; Maar de huidige staat doet niet denken aan het kalifale tijdperk, vanwege de vele aanpassingen die het door de geschiedenis heen heeft ondergaan in handen van de verschillende eigenaren die door de faciliteiten zijn gegaan. Deze zijn verantwoordelijk voor de mengeling van architectonische stijlen uit de verschillende periodes die over de vestingwerken zijn gelegd.

Het is een mengeling van fort en paleis, met een vierkant plattegrond, met muren bekroond met kantelen, geflankeerd door zes imposante torens, drie prismatische en drie cilindrische, versierd met talrijke balkons en ramen, omlijst met alfiz, met kruisen, hoefijzers, ogee en spitsbogen. Daarin zie je een prachtige mix van ashlarsteen, met mudéjarstenen en kalksteen, metselwerk en grind (zoals de Torre del Homenaje), allemaal omgeven door dichte begroeiing die een groot deel van het gebouw bedekt, evenals een enorm bos van steeneiken, populieren, populieren, sabijnen en wilgen (dichte rivierbegroeiing).

De oorsprong van het kasteel wordt door sommige historici toegeschreven aan Abd al-Rahman I, die het in de achtste eeuw stichtte. Anderen schrijven het toe aan Almanzor in de 10e eeuw. Helaas zijn er geen resten uit die tijd te vinden. In de twaalfde en dertiende eeuw dateren we de spitsbogen aan de westzijde van het Paradeveld.

Vervolgens werden de 6 torens toegevoegd: Solana, Puerta en Vieja; en later die van Moro, Caracol en Álvaro de Luna. De laatste hervormingen dateren uit de 19e en 20e eeuw.

Hij huisvestte de koningen van Aragón, Ferdinand I [(1380-1416), de tweede zoon van Jan I van Castilië en Eleonora van Aragón en Eleonora. Het was Don Álvaro de Luna (constable van Castilië en Valido van Jan II, zoon van Hendrik III de Rouwende en koningin Catharina van Lancaster en koning van Castilië tussen 1406 en 1454), die het kasteel het Mudéjar-uiterlijk gaf dat we vandaag de dag kunnen bewonderen.

Later waren de illustere eigenaren Hendrik IV (de Impotente, die koning van Castilië was tussen 1454 en 1474) en de markies van Villena, Juan Fernández Pacheco (geldig voor Hendrik IV en hertog van Escalona en later hertog van Frías en constable van Castilië).

Ferdinand de Katholiek (1452-1516) verwierf de eigendommen rondom het kasteel. De katholieke monarchen zullen tijdens hun reizen van Segovia naar Burgos in het kasteel verblijven.

Het was Filips II die in 1557 het graafschap Castilnovo schonk aan Juliana Ángela de Velasco y Aragón, eerste gravin van Castilnovo, kleindochter van de katholieke koning en dochter van Juana de Aragón (Juana la Loca).

Volgens de legende was het de rustplaats van Juana la Loca na de dood van haar echtgenoot, Filips de Schone; en dat in de zestiende eeuw binnen haar muren de zonen van koning Frans I van Frankrijk als gijzelaars huisvestte na de slag bij Pavia in 1525. [De geschiedenis zegt dat koning Frans I van Frankrijk na de slag naar Madrid werd gebracht, waar hij werd bewaakt in het Huis en de Toren van de Lujanes. Keizer Karel V eiste veel van de Franse monarch en in 1526 ondertekende hij het Verdrag van Madrid, waarmee hij afstand deed van Milanese, Napels, Vlaanderen, Artesië en Bourgondië.

Leuk weetje: tijdens de vredes- en bevrijdingsonderhandelingen van Frans I weigerde de Grote Keizer zijn moedertaal (Bourgondisch Frans) en de gebruikelijke diplomatieke taal (Italiaans) te gebruiken om voor het eerst officieel Spaans te spreken. Hij was 25 jaar oud.

De grote renovatie van het kasteel dateert uit het midden van de negentiende eeuw, toen José Galofre, een Catalaanse schilder (en hofschilder) en secretaris van koningin Isabella II, het fort redde uit de ruïnes, volgens de romaanse smaak van die tijd, en de zuidvleugel van de Wapenhof bouwde.

Hij verwierf het van de Duitse prins van Hohenzollern, en sindsdien staat het kasteel ook bekend als kasteel Galofre. Uiteindelijk voerden de markezen van Quintanar in de twintigste eeuw de definitieve hervorming door voordat ze het verkochten aan de Spaans-Mexicaanse Culturele Vereniging, aangezien het tijdens de Burgeroorlog een lichte verwaarlozing had ondergaan en het vijf jaar duurde om het te renoveren.

---

Kasteel Castilnovo is sinds 3 juni 1931 een monument van culturele belang.

De meest opvallende architectuurstijl is gotisch-mudejar, hoewel Arabische, Elizabethaanse en neoklassieke overblijfselen te zien zijn.

De oorsprong van het kasteel is niet duidelijk; sommige onderzoekers denken dat het dateert uit de achtste eeuw van Abd-al Rahman I, anderen schrijven het echter toe aan Almanzor (tiende eeuw).

Helaas zijn er geen resten van zo'n verre periode, en moeten we teruggaan naar de twaalfde en dertiende eeuw om de spitsbogen aan de westzijde van het Patio de Armas te dateren.

In de veertiende eeuw was het de thuisbasis van de koningen van Aragón.

In de vijftiende eeuw overhandigde Johan II het aan zijn echte, D. Alvaro de Luna.

Later werd het verworven door de katholieke vorsten, die het als bruidsschat aan een nicht gaven, waarmee de titel graaf van Castilnovo ontstond.

Zo komt het in het erfgoed van de familie Velasco, constable van Castilië, die het kasteel aanpaste aan de smaak van die tijd.

De eerste gravin van Castilnovo was Juliana de Velasco y Aragón in 1557.

In de negentiende eeuw behoorde het tot de katholieke tak van de familie Hohenzollern en in 1856 kwam het in handen van José Galofré, schilder en secretaris van eer van koningin Elizabeth II.